17 Ağustos 2016 Çarşamba

“2. CUMHURİYET DEMOKRASİSİ” VE YAYINLANMAYAN DÜZELTİ! | BEDRİ BAYKAM | 16.08.2016‏


Yazıya neresinden giriş yapayım, bilemiyorum. O kadar çok kapısı var ki!
Türkiye’de en yalama olmuş kavram “demokrasi”! Sorsanız herkes demokrat ve herkes bunu kendine göre yorumlayabiliyor. Aynen “laiklik” gibi... Kimine göre yalnız dindarların ve her dinden insanın ibadet hakkını garanti altına alan yüce bir kavram; benim gibi insanlar için ise, bundan önce dinin hiçbir aşamada devlet işlerine veya yasalara karışmaması...


Bugün ana konumuz Cumhuriyet Gazetesi’nin “demokrasi aşkı” ve başkalarına reva gördüğü demokrasi seviyesi. Benim en önemli yaşam kriterlerimden biri şu: “Başkasının sana yapmasını istemediğin şeyi, sen de kimseye yapma!”


MUSTAFA” FİLMİ, CAN DÜNDAR’LA ARAMIZI NASIL AÇMIŞTI
Bildiğiniz gibi geçen yıl Can Dündar ne yazık ki tutuklandı ve yapılan yerli-yabancı tüm baskılarla 3 ay sonra özgürlüğüne kavuştu. Dündar cezaevine girmeden 1-2 hafta önce hiçbir resmi sıfatım olmamasına rağmen- CHP’yi sade bir üyesi olarak eleştirdim diye yazımı önce sansür edip ardından da beni 30 yıldır yazdığım gazeteden çıkartmıştı. Aslında düşünüyorum da, 2008 yılında Dündar’ın “Mustafa” filmine ciddi eleştiriler getirmiştim. Belki de onu atlatamadı, bilemem. O yazıda, o filmin Atatürk’ün 1930’da Serbest Fırka’nın kuruluşuna aracılık edip çok partili rejime, yani demokrasiye geçişi hızlandırmaya çalıştığı gerçeğinin özenle nasıl sakladığını anlatmıştım. Yazının adı “Mustafa Filminin Ölüm Noktası” idi. Dündar o en önemli bilgiyi neden yok saydığını ne bana ne de kamuoyuna ömür boyu izah edemez. Hadi diyelim ki Atatürk’ün son yıllarını iyi anlayamamıştı. Demokrasi tarihimizin bu kadar günümüzü de ilgilendiren kilit ve somut bir anını nasıl “unutabildi” (!?). Çünkü bu unutkanlık veya “bilgisizlik” değilse, başka senaryolar gündeme gelir.


CUMHURİYET GAZETESİ’NİN ÇİZGİSİ NERELERDE RAYDAN ÇIKTI?
Cumhuriyet’in asırlık çizgisini düşünüyorum da... Türkçe alfabeye geçtikten sonra yayınlanan her Cumhuriyet gazetesini, hazırladığım büyük sergiler doğrultusunda arşivinden okumuş bir insan olarak, herhalde gazetenin ideolojisini, çizgisini, felsefesini Dündar’dan 1890 kere fazla DNA’larıma geçirmiş biriyim. Ne mutlu herkese ki Dündar hapisten çıktı, birkaç ay önce de Almanya’ya intikal etti. Cumhuriyet Genel Yayın Yönetmenliği’ni ise bildiğiniz gibi iki gün önce resmi olarak bıraktı. Ekibiyle beraber gazetenin kimliğinde yarattığı depremler ise kolay kolay tamir olacağa benzemiyor. Peki o süreçte Dündar’ın yerine gazetenin günlük genel sorumluluğunu “fiilen” kim almıştı dersiniz? Sizi uğraştırmayayım: Aydın Engin!


Cumhuriyet “yeni” yönetimi ile, birkaç yıl önce somut değişme sürecine girdi. Atatürkçü duruşu ile bilinen Oktay Akbal, Ümit Zileli, Alev Çoşkun, Mehmet Faraç, Mustafa Balbay ve benim gibi yazarlarla yollar sırayla ayrıldı; arada yazan Coşkun Özdemir ve Deniz Banoğlu gibi isimlerle de ilişki kesildi. Bu isimler yerine Ahmet İnsel, Aydın Engin, Nuray Mert, Ceyda Karan ve tabii onlardan önce gemi kaptanlığı görevini alan şimdi ise vazgeçen Can Dündar gibi isimler geldi. Kemalizm’le arasına mesafe koyan, “yetmez ama evet”çilerle ikinci Cumhuriyetçiler bölgesinde duran bir anlayışın temsilcileri...
Benimkiden farklı her ideolojiye saygım var, ama anlayamadığım şeyler de var: Mesela insan niye mertçe kalkıp Radikal veya 90’lı yılların Yeni Yüzyıl’ı gibi bir gazete yapacağına, Cumhuriyet’i ele geçirip onun ideolojisine ters, farklı bir yayını o mecrada yaşama geçirmeye çalışır? Bu sebeplerle gazeteden toplu olarak ayrılıp yıllardır protestolarını sürdüren CUMOK’ların (Cumhuriyet Gazetesi Okurları) üzücü durumu da zaten ortada. Şayet bu da “demokrasi” ise, sağ olun, ben almayayım!




AYDIN ENGİN’İN AFFEDİLMEZ İFTİRASI
Bir dönem Türkiye’de aydınlanma ve Atatürkçü demokratik görüşün kalesi olan sevgili gazetemde yazan ve hatta gazetenin Dündar yokken yönetmenliğine soyunan Aydın Engin isimli zat, hakkımda inanamadığım, affedilmez şeyler kaleme almış. Açık konuşalım, kızdım. Hadi yazan yazabilir, ama o gazetenin içinde bunların palavra olduğunu bilen o kadar çok insan var ki! Acaba yeni sıfatından mı çekindiler? Ne yapalım, yayınlanmış. Düzeltme yolladım. Yorucu diyaloglar orada başladı. Üç gün boyunca bana verilen dört isimden hiçbirine ulaşamadım. Sonunda zar zor gazetede imtiyaz sahibi olan eski dostum Orhan Erinç’e ulaştıktan bir gün sonra Abbas Yalçın nihayet bana dönüş yaptı. Önce kendisinin künyedeki sıfatı “sorumlu müdür” olmasına rağmen, “bu kararı tek başına değil, tüm yazı işleri ile beraber verdiğini” söyleyerek gardını aldı ve benim tepkimle karşılaştı. “Bunu yayınlayıp yayınlamamak gibi bir seçenekleri olmadığını” söyledim. Aydın Engin’in beni dolaylı da olsa Hrant Dink cinayetinin sorumluları arasında göstermeye cüret ettiğini hatırlattım!
Geçen Cuma günü, tekzibimi yayınlamayacaklarını, umursamaz ve hatta ne yazık ki bunun da ötesinde bir tavırla tebliğ ettiler:Yazınızın yayınlanmayacağını, tekzip talebinizi resmi/yasal başvuru ile iletmeniz gerektiğini belirtmek durumundayım”.

Ben de onlara altta okuyacağınız yanıtı verdim:


Sayın Abbas Yalçın,
Yanıtınız beni özellikle Cumhuriyet açısından üzdü. Gazetenin bu kararın sorumluluğunu alan yazı işleriyle, basın ahlak yasasını tanımayan hangi insanların eline düştüğünü görmüş oldum. AraştırMAma üzerine gazetecilik mantığını kurmuş ve uydurma bilgilerle insanları "cinayete katkı" ile suçlamaya tevessül edecek çapta insanları koruyor olmanız, benim adıma GAZETEM açısından koca bir hayal kırıklığı. Vicdanınız buna müsaitse, bu sözün bittiği yerdir. 
Basın ahlak yasasını, yanıt hakkına saygıyı, demokratik etik davranış kodlarınızı, yani mesleğin alfabesini tekrar gözden geçirmenizi diliyorum.
Beni yasal yollara başvurmak zorunda bırakan da sizsiniz. Bu durum beni İlhan Selçuk'un Cumhuriyet'i açısından ayrıca üzmüştür. Yakışmadı.”

YAYINLANMAYAN TEKZİP
Gelelim, noter (ve ardından gerekirse mahkeme) yoluyla onlara yolladığım tekzibe:


BEDRİ BAYKAM’DAN CUMHURİYET GAZETESİ SORUMLU YAZI İŞLERİ MÜDÜRLÜĞÜNE


15.08.2016


9 Ağustos 2016 Tarihli Cumhuriyet Gazetesi’nde, KENDİSİNE TANINAN YERDE Aydın Engin yazdığı “Hrant’ı da Cemaat öldürmüş öyle mi?” başlıklı yazısında adımı hakaret ve tazminat davalarına konu edilebilecek şekilde geçirmiştir:


(...) Eğer Hrant Dink cinayetinin tüm suçu sadece Cemaat’in sırtına yıkılacaksa, Hrant Dink’in yargılandığı davalarda mahkeme salonunda yer tutan, adliye binasını kuşatanların safında yer alan Veli Küçük, Kemal Kerinçsiz, Bedri Baykam gibi yiğitler de FETÖ üyesi olsalar gerek. Yani ey AKP elebaşları!.. Ey Cemaat’in ılımlı İslam dümenine yatmış elebaşıları!.. Ey Perinçsizler, Kerinçekler, Veli Küçükler!.. Hepiniz oradaydınız... Orada; Hrant’ın ölümüne giden kanlı yolun taşlarını döşeyenler arasında; mahkeme salonlarında Hrant’ı linç etmek için tepinenler arasında ve 2007’nin 19 Ocak’ında arkadaşım kalleşçe, arkadan vurulup öldürülürken Agos’un önünde... Kiminiz cisminizle, kiminiz isminizle, kiminiz milliyetçiliğinizle oradaydınız!..”


Yazarımız diyerek SIFAT kazandırdığınız Aydın Engin isimli “köşe yazarı”nın, en ufak bir araştırma dahi yapmadan, sorumsuzca, bu kadar cahilce ve fütursuzca insanları dolaylı bile olsa “cinayet”le suçlayabilmesi, uzaktan yakından affedilir bir şey değildir.


Söz konusu iddialarına gelince: Hrant Dink’in yargılandığı davaya hiçbir zaman katılmadım. O dava konusunda aleyhine tek bir yazı da yazmadım. Bu konudaki duruşmalarda hiçbir zaman bulunmadım. Mahkeme salonlarında Hrant’ı linç etmek için hiçbir zaman “tepinmedim”.
İddialarını hayal dünyasında kuran bir insanın, bünyesinde 30 yıl yazdığım, Türkiye’nin en köklü gazetesinde böyle yazılar döşenebilmesini esefle karşılıyorum.
Hrant Dink, medenice ilişkilerim olan bir yazar dostumdu. Kendisiyle 3-4 kere televizyonlarda soykırım iddialarını ve güncel konuları son derece uygarca tartıştık. Üstelik, atölyem 15 yıl boyunca Tarlabaşı’nda bir Ermeni manastırındaydı. Dink atölyemi de ziyaret etti ve dostluğumuz hep medeni bir çerçevede sürdü.
Öldürüldüğü gün de Agos’u ziyaret ettim, başsağlığı dileklerimi, teessürümü ilettim.
Herkes gibi ağır bir şoktaydım.


AYDIN ENGİN NEYİ-NEYLE KARIŞTIRMIŞ, ONU DA BEN SÖYLEYEYİM...
Aydın Engin yine tamamen yanlış şekilde, neyi-neyle karıştırdığını kendi dağınık düşünce dünyasında ve dağarcığında bulamayacağı için, ona da ben yardımcı olayım. Yalnız bu “araştırmaMAcı” gazetecimizin, ciddi bir efor sarf ederek, Cumhuriyet’in arşiv bölümüne inmesi lazım! Hrant Dink değil, Orhan Pamuk’un davası açılmadan 3-4 ay önce, 20 Eylül 2005 tarihli Cumhuriyet Gazetesi’nde “Pamuk Olayı: Dikkat Uçurum Geliyor” başlıklı bir yazı kaleme aldım ve kesinlikle Pamuk’a dava açılmaması gereğini vurgulayarak kendisine yanıtın demokratik platformlarda verilmesi gerektiğini anlattım. Hatta Sayın Cumhurbaşkanı ve davanın savcısından, bu dava üzerinden Türkiye aleyhine yaşanacak anti-propagandaları da düşünerek dava açılmasını engellemelerini rica ettim. (Şayet o dava o yılın sonunda görülmeden önce, Aydın Engin’in de böyle bir “davayı önden durdurma” girişimi olduysa haberim olsun, kutlarım!).
Tüm bu çabalarıma rağmen Orhan Pamuk davası Şişli Adliyesi’nde görülmeye başlandığında, tamamen aynı mantık doğrultusunda Pamuk’un yargılanmaması, davanın düşmesi, beraat etmesi için oraya gittim. Gerek makalelerim, gerek basın bildirilerim, gerek verdiğim röportajlar, hatta o gün canlı katıldığım rahmetli Mehmet Ali Birand’ın programı bunun sayısız kanıtı arasındadır. O gün de, hiçbir şekilde, Engin’in adını andığı diğer gruplarla bir temasım olmadı. Bu uyduruk, sahte ve genellemeci iddialarla Atatürkçüler’e çamur atmaya çalışanlara da o günlerde somut ve net cevaplarımı Cumhuriyet’ten vermiştim. Ayrıca o saçma dava vesilesiyle, Orhan Pamuk’un bence hak etmediği bir şekilde “demokrasi kahramanlığına tırmandırılmasına da karşı çıktım.
Aydın Engin, adını andığı diğer gruplarla beraber, bahsettiği konularda çekilmiş tek bir kare fotoğrafımı veya müşterek atılmış imzamı ihtiva eden tek bir delil bulamaz.


Bu denli sorumsuzca ve cehalet dolu, İFTİRAYA TEVESSÜL EDEN bir yazıyı –şu an sizde yazmasa da- 30 YILLIK YAZARINIZA KARŞI kaleme alabilen birinin gazeteniz tarafından önden ikaz edilmesini beklerdim.


Aydın Engin’e düşen ilk hareket önce kendi siyasi tutarsızlıklarının hesabını vermeyi denemesidir. Yani.... Ey AKP elebaşları!.. “ derken herhalde olsa olsa kendinden bahsediyor. Çünkü 2010’da referandum sırasında nasıl “yetmez ama evet”çilerle beraber AKP çığırtkanlığı yaptığını, herhalde en azından basın dünyasında hatırlamayan yok! Tüm ikazlarımıza rağmen “güçler ayrılığı” kavramını yerle bir ederek AKP’ye akıldışı güçlerin teslim edilmesindeki hukuk komplosunun baş aktörlerinden birisidir zat-ı alileri! Dolayısıyla, bugünkü muhalif eleştirileri havada kalmaktadır.
Aydın Engin’in siyasi görüş veya duruşlarını tartmak için daha fazla zaman harcamama gerek yok.


Bedri BAYKAM
ABANT TOPLANTILARININ MÜDAVİMLERİNDEN “F TİPİ” ERGENEKON-BALYOZ İNFAZCILIĞINA!
İşte böyle sevgili arkadaşlar...
F tipi”nin şu meşhuurrr Abant toplantılarının müdavimlerinden Engin Aydın, bu şekilde fütursuzca, bu tutarsız ve gerçeklerle sıfır bağlantılı yazılarıyla etrafa kin ve zehir saçıyor. Yani sizin anlayacağınız, hani kendisi “hepiniz oradaydınız” diye atıp tutuyor ya? Yine kendi grubuna gönderme yapıyor herhalde! Yardımcı olayım kendisine: “Hepiniz oradaydınız, Abant’ta! Ilımlı İslamcısından Atatürk düşmanına, küçümseyenine, F tipinden, 2. Cumhuriyetçi’sine, liberal atar-tutarlardan yeminli yandaşlara kadar... Topunuz oradaydınız, bol bol fotoğraflar çektirdiniz, nutuklar attınız, birbirinizin sırtını sıvazladınız... Hıncınızı da Silivri’de kumpaslarla mücadele eden yurtseverlerden çıkarmaya çalıştınız... Var mı buna bir itirazınız?
Kendisi şimdiler de ise TV’lerde günah çıkartmaya çalışıyor: “Bundan sonra Cumhurbaşkanı olmuş bir zat, onun bakanları, ‘biz kandırıldık’ diyerek ellerini yıkayamazlar. Çünkü ben bir yurttaş olarak bilemeyebilirim (...) ama bu pozisyonda olanlar, yani devletin istihbarat gücünü elinde tutanlar ve o güçlü devlet aygıtına sahip olanların bir: ‘kandırıldık’ diyerek ellerini yıkaması mümkün değil, iki: kandırılmaları da aslında mümkün değil” (kaynak: Medyascope TV)
Ah Aydın Engin, ahh! O dönemlerde tabii Cumhuriyet’te yazmıyordun ki, nereden bilecektin bunları! Demek Cumhuriyet’i okumuyordun bile! Çünkü biz “kanmaya meyilli olanları zamanında uyandırmak için” bunları defalarca yazdık. Ama o günlerde galiba “F tipi” kanallarda gezmekle meşguldün, o yüzden göremedin. 2010 Referandumu konusunda da herhalde aynı gerekçelerle seni de kandırdılar!
Bu yaşında, Atatürk olmadan bu topraklarda kimsenin sosyalist olamayacağını hala anlamamış olan bu zat, o günlerde artık iflası çoktan tescil edilmiş Ergenekon ve Balyoz davaları sırasında, “askeri vesayetten kurtuluyoruz” diye mutluluğunu her fırsatta dile getiriyordu! Şimdilerde yaşadığı kavram kargaşası ve hızlı U dönüşlerinin ortasında, belki Can Dündar’ın ortalığı karıştırıp bırakıverdiği koltuğa tam yerleştirilecek! İşte o günler gelir de Aydın Bey aynı “araştırmama” mantığıyla gazeteyi çıkarmaya kalkarsa, vay bu Cumhuriyet’in haline!
Bir bireyin her türlü yörünge kayıplarını anlayabilirim de.. koca çınar Cumhuriyet’e neler yaşatıldığını, neler dayatıldığını görüyorum ve hazmedemiyorum.


11 Ağustos 2016 Perşembe

OPEN LETTER TO THE DISTINGUISHED PRESIDENT | BEDRİ BAYKAM | 09.08.2016


Dear Mr. President,
I was amongst those who approved of the prior decision of The Republican People's Party’s (CHP) about not participating in the Democracy Rally you held in Istanbul. This was due to your undependable attitude towards the concept of democracy over the years. However, your insistence on unity and solidarity of the country and the triumph of democracy came to fruition and first Devlet Bahçeli the leader of Nationalist Movement Party (MHP), then Kemal Kılıçdaroğlu the leader of CHP accepted your second invitation. Therefore, although I am a person against you and the political ideology you have been representing for years, I decided to join this rally and give a chance to the democracy-peace duo. I went to Yenikapı. On the premises, I got together with all your supporters. Today, with your permission, stowing away my judgments and even my political beliefs in the refrigerator, within democratic practices, I will share with you my thoughts free heartedly.

Dear Mr. President,
The July 15 bloody FETO (Fethullah Gülen Terrorist Organization) coup attempt, I hope has inevitably reminded you during a most critical process one of Atatürk's most important discourses: “The Republic of Turkey can never be the country of sheiks, dervishes, disciples and members of sects. The best, the truest sect is the sect of civilization.” Your voters, who looked upon sects as "innocent religious formations" up until today, have probably come to their senses. As you know, most of the 2nd Republican1 writers who supported you and the political Islam would get defensive whenever FETO aka “F-type” was mentioned and say, “What's their difference from civilian lobbying groups or non-governmental organizations?” That difference, Turkey as a whole had to learn it on that night by paying a heavy price. Following the orders of a fundamentalist fanatic, the raving so-called soldiers did not refrain from firing artillery, shells and machine guns at their own people, inflicting heavy losses on our people. What is interesting is fact that, those members of the military you tried to prevent being discharged from the Turkish Armed Forces (TSK) always by putting an annotation to their “discharge” decision by the high military council, along with those belonging to the same group (FETO) who leaked into the highest ranks in the army, carried out these unforgivable attacks against you and the public. And most of the soldiers within the TSK, who protected you and warded off the coup, came from the Kemalist-traditional TSK line. Thanks to them and the masses you to called to the streets via the media, FETO’s vile operation did not achieve its goal. The trouble is that there may still exist ‘sleeper cells’ infiltrated deep in the TSK. This suspicion is constantly brought to the agenda. Perhaps the most secured harbor for you is the Republican-Democrat-Kemalist officers that did time in prison during the ERGENEKON2 case! No one doubts that they stood dead on end against FETO and the coup. More precisely, maybe there is no one else other than these people that passed this full “test” of being and anti-FETO personality! I hope that from now on, the critical positions like your Presidential aider, will be chosen more carefully.

I WAS A TARGET OF FETO AS WELL
Dear Mr. President,
FETO messed with me too. At the turn of the 1990’s the Foundation of Journalists and Writers, which is under Gulen’s control, had invited me insistently to their reception (“Gulen Hoca wants you among us”), which of course I had refused. I did not fall to the trap. I left a big distance between us and carried on with my Kemalist struggle. Later during the Ergenekon case, using the same tactics against Kemalist figures like Mustafa Balbay, Tuncay Özkan, Doğu Perinçek, they made up indictments consisting of most untrue scenarios that were exposed without achieving any results. Apparently I was also a victim of phone hacking for many years. I was informed of this last year by senior overseers of the supreme board of judges and prosecutors. They showed me also official documents and police records. Of course I pressed charges against these people and participated in the proceedings in the FETO case as a plaintiff. In addition, the source of the heavy attack I was subject to in 2011, a “commissioned murder” in all its aspects, is still in the dark. The aggressor was sentenced to serve 32 years in prison but did not confess his connections.


THE SOVEREIGNTY WHİCH CAME DOWN DOWN FROM THE SKIES AND SECULARISM…
As the saying goes, “every cloud has a silver lining”. After the coup attempt, the vast majority of our people wanted to believe in the winds of peace and democracy blowing in the Turkish political climate. Because the public is most severely divided into at least three or four major groups and people can no longer stand it.
Despite all the political groupings in Turkey, they miss the old days when they as a whole looked up with hope to the future and democracy.
As you well know all efforts trying to politicize religion assert, "Sovereignty belongs to Allah" as opposed to “Sovereignty rests unconditionally with the nation”. Come July 15, the shift to "Sovereignty belongs to the nation", particularly seen in the political party you have founded, the AKP is extremely promising. Because as you can see, after saying "Sovereignty belongs to Allah", you can never know or calculate whose hands this "authority" will fall into; in the hands of which sheikh or a sect leader with a brain full of seeds of discord! Could there be a more despicable separatism than using faith and love of God as an argument, as a quest of power in the political arena? So in this case as well, we have ascertained that Atatürk is right. I hope everyone draws lessons from these experiences and we will no more have any sects that will have an access to unduly power and underserved profits.
I'm sure you are actually glad that the “triumph of democracy” on July 15 was attained with the wholehearted defense of democracy of the media organizations, which you had often harshly criticized in the past.
Just like the discourse, "Everyone will one day be in need of law", the statement “Everyone will one day need a free media" has indisputable been proven right. Of course, strictly speaking, the media in our country is still far from being qualified as "free". According to the world freedom of press index issued by Reporters Without Borders in Washington in 2016, we rank 151 out of 180 countries in the world, just reminding...
I'm sure, in a contemporary Turkey where people who revered democracy in Yenikapı, you too are disturbed by this situation.

Dear Mr. President,
At the demonstration which was held in the memory of 239 martyrs and for democracy nice words were spoken, the public was promised democracy and days full of civil peace and comfort. In particular, the CHP leader Kılıçdaroğlu’s insistence that “politics must be kept out of the mosques, courthouses and barracks” was striking. On the other hand, the speakers of the rally had difficulty in explaining exactly the meaning of the word secularism. Because the critical threshold of the case, of course, evolves around secularism. Unfortunately, somehow the public was unable to learn or unwilling to accept that secularism is above all a concept that is related to the separation of state and religion and that it respects all religions, all faiths and nonbelievers equally.

DEMOCRACY IS POSSIBLE ONLY BY TOLERANCE AND RESPECT OF THE OTHER
Dear Mr. President, before addressing you with questions in this regard as a citizen, I wanted to make some succinct reminders about the word “democracy”. As you know, democracy is first and foremost a cohabitation culture. It’s not about just tolerating but also knowing that one is compelled to tolerate others who are not like him, who do not live like him, who do not think like him. Democracy means the unconditional sovereignty of the nation, the power being neither in the heavens nor at the hands of one single person. Secularism comes also with pluralistic thought and freedom of expression. The essence of democracy is respecting your opponent, your rival even in the most harsh difference of opinions. It is a series of a code of ethics. And not the powerful misuse of that power to bring the minority to its knees, making deterrent threats. In the end being a democrat means, people who work for you in your surroundings, in your political sphere, in your bureaucracy and security forces should equally be egalitarian and democratic. So if you are going to highlight democracy the way you have been emphasizing since July 15, you need to miraculously carry your entire team to the same level. I hope you will succeed.

COULD YOU REALLY CHANGE IN THESE MATTERS AND BECOME A DEMOCRAT?
Dear Mr. President,
At the Yenikapı rally, where more than 5 million of our citizens gathered together, I would like to believe that the setting you have built on the concept of democracy is sincere. Then I ask you: A few days after the coup, you declared in the public squares, “We will re-install the ancient Artillery Barracks in Taksim” (which was one of the triggering points for the Gezi Protests). Are you still insistent on this allegation? Atatürk Cultural Center has been unnecessarily closed down for 8 years; will this illogical situation that has become a real torture for the artists still continue? The heartbreaking situation that our State and City Theater, our ballet, our opera, and our classical music orchestras have collapsed into is evident. Will this matter persist or will it be corrected by giving an ear to rightful complaints and the loud uproar of art institutions?
In historical matters, will the sensitivities of the community be taken into account and will the founders of our Republic be approached with due respect? Will you be able to stop the so-called teachers or head of departments who are trying insidiously and step by step to erase Atatürk's name and reforms anywhere?
How long will everyone’s state of “being on a bed of nails” concerning “the separation of powers” which is normally under constitutional guarantee that has created a great disturbance in the political arena and in the society continue? On the 1st May, will the modest and justified demands of the workers who want to fill the main squares, notably Taksim, be met by a wall again? Will the Justice and Development Party (AKP) municipalities grow out of the habit of complicating and disrupting transportation during the days of opposition rallies or meetings? Will the “Saturday mothers”3 are able to share the pain of their children with each other and the public without clashing with the police? Are you going to continue your tradition of lashing out to or suing journalists and writers who harshly criticize you? In this regard, dropping all old lawsuits against those who were charged with insulting you was a very important step. How will the rest follow? Will you exhibit reactions like immediately pressing charges against those who criticize you (not referring to those who openly insult you) on the social media, or going even further by slowing down the Internet, banning a popular social media? Will we continue to witness a country where prisoners are lost or die in custody, where those that do time in prisons struggle with death due to the process of being unable to receive necessary health services? Will you still keep just watching those at the head of the state media TRT, who persistently do not give any broadcast time, or right to answer, or special program to any opposition party? Will the AKP continue to embed their own people at every level of the state and ministries? Are you going to allow the attendance of journalists from the opposition to the television programs or the press conferences you participate in or foreign trips you take? Will the LGBT Pride parade still be sieged by the cops and will people be asked to leave the streets?

Dear Mr. President, if you are sincere about the triumph of democracy”, as you should agree, all the answers to these questions need to be different from those given so far.

AS THE PRESIDENT OF AN ART ORGANIZATION...

Dear Mr. President, the goal of this article is not to create controversy. Since the people now really look forward to the calming down of the political environment and since you too, after this bloody coup, insist that with a new era of dialogue and reconciliation specifically want to make democracy bloom, serious steps should be taken to change things. For example, while we were at the Democracy Rally; the play, “At the Table of the Sun: Nazım Hikmet and Brecht”, performed by one of Turkey’s honorable actor and theatre director Genco Erkal at a historical site in a schoolyard in Moda has been banned. A week prior to this incident, at the İstanbul Municipal Theatre, 7 actors were nonsensically removed from their jobs due to their leftist and opposing views. Those seizing the opportunity of OHAL (State of Emergency) stopped many artistic activities and theaters in various part of Anatolia. I, as the World President of International Association of Art/IAA- an official partner of UNESCO and President of the Turkish National Committee, UPSD regard all this as very strange and of course totally unacceptable.
If Turkey is truly going to go through these changes, then please intervene in these impermissible acts and allow no longer the bureaucrats to practice this arbitrary pressure on artists in every country there are people who are more royalist than the king. Let them not be afraid of people thinking, questioning, criticizing and protesting. They are the conscience of this country. In fact, we artists want much more from this state. While going abroad for your political trips in the same way that you take with you businessmen, bureaucrats we expect you take along with you your museum directors, artists and curators and go ahead with the construction of at least ten Museums of Modern and Contemporary Art at the four corners of the country. Because foreign politicians and businessmen evaluate our country by the museums we have not built, in as much as by the bridges we have built! You probably are aware that the State, since the Atatürk era, has not opened a single Modern and Contemporary Museum in our country!

TO RESPECT THE OPPOSITION ARTISTS AND THINKERS
Dear Mr. President,
In every democratic country in the world, leaders regard in tolerance the opposition cartoonists, writers, theater people, artists or the musicians. Sometimes they even take advantage of the situation in order to make fun of themselves. That behavior on the contrary, makes them even greater in the eye of the public. You have to carry-on as the President also of the people who want to see you lose in the elections. So if you suddenly decide for instance to open new museums and surprise the world by appointing a board of directory that would let artists exhibit nude paintings or opposition political works; in that case you will freeze everybody with those unexpected moves. Only then the whole world will be accepting that this country is finally sailing towards a real democracy! Surprise everybody Mister President!

THIS YEAR WILL BE YOUR LITMUS TEST
Dear Mr. President,
If there are no changes of conduct in the examples I have presented to you, trust me that it would be a pity for the 5 million people that went to the Yenikapi manifestation and all the Turkish citizens that are dead tired about what the country is going through. In that case, may it be in our country or in the outside world, people will think that this great rally was nothing more than a sort of non substantial show off! Then the undisputed comment that the main issue in this manifestation of August 7, was nothing other then your own search for support and power. Which would mean that in the coming weeks everything would turn very fast to its initial position and all your efforts regarding compromise that you had started with such and euphoria, would abruptly end. Let me also tell you that the issue of death penalty that you have thrown into the hands of the Parliament, would end up the EU cutting off all relations with Turkey and beyond that, our country would turn into a sort of unlawful state of the Pirates! You know much better than me that in a lawful state, the changes made within the law, can never be applied to an ulterior date. I would kindly ask your special attention to that very important matter.

Dear Mr. President,
This flowing human ocean upon which you placed your emphasis in the demonstration of Yenikapi, was maybe the largest crowd in the history of the world that attended a political rally. It was a big success to bring together this manifestation at such a level of intensity and a spirit of “single body” as you worded it, with the Parties of the opposition being present on the same stage as you and the Prime Minister! Turkey badly needed that after all the disastrous attacks of the PKK, ISIS and now FETO. In order to record the manifestation of 7 August as an unforgettable page in our history, can only become possible by turning it into a milestone day for democracy. That’s why I would like to point out that the issues brought here to your agenda, are the ones that people are waiting with a growing curiosity in Turkey as well as in the outside world.

As I respectfully salute the 239 new democracy martyrs and their memory, I would like to repeat here that my strongest wish in life is to see Turkey full of peace and freedom, living as a country that has digested democracy fully in every regards.

Respectfully,
BEDRİ BAYKAM

1. “The Second Republicans” are some media writers, university professors whose common denominators is to underestimate Atatürk and his times, try to minimize or criticize the values of the reforms that Atatürk brought. They have been close to the so called soft-Islamist and Kurds. However their own lifestyle and family roots are most of the time “Kemalist”. All their theories were very “a la mode” when they controlled the media and used their power to the benefit of the AKP. According to the Kemalists they have been “used” by the power of political Islam and then thrown as waste after their “expiration date. Now they are floating in no-man’s land without belonging to any group.


2. ERGENEKON and BALYOZ were the name of the court cases, when hundreds of Kemalist journalists, writers and army officers were arrested by prosecutors and the police in made-up conspiracies, plots with false documents and operational invented loadings of fake material into their computers, accusing them of wanting to abolish the Republic of Turkey. Most of those names stayed 6-7 years in prison. The court case was during the high times of the AKP-Fethullah Gülen partnership. When Gülen’s people attacked Erdoğan and his family on corruption charges, their roads split. Quite fast following this high conflict, the Ergenekon and Balyoz convicts were released.

3. Saturday Mothers: Every Saturday afternoon in the İstiklal Avenue near Taksim Square, in front of the Galatasaray High School, mothers who lost their children or leftist or Kurds that have been legally or physically “lost”, get together to complain, sign petitions or comfort each other in their agony.


10 Ağustos 2016 Çarşamba

SAYIN CUMHURBAŞKANI’NA AÇIK MEKTUP | BEDRİ BAYKAM | 09.08.2016


Sayın Cumhurbaşkanı,
İstanbul’da düzenlediğiniz Demokrasi Mitingi’ne CHP’nin önce katılmama kararı almasını doğru bulanlardan biriydim. Bunun nedeni de sizin demokrasi kavramına olan bakışınızın yıllar üstünden güven vermiyor oluşuydu. Ancak “ülke birliği-beraberliği ve demokrasinin zaferi” ısrarınız sonuç verdi ve önce Bahçeli, ardından CHP lideri Kılıçdaroğlu ikinci davetinizi kabul ettiler. Bunun üzerine yıllardır size ve temsil ettiğiniz siyasi ideolojiye karşı bir insan olmama rağmen, bu mitinge katılıp demokrasi-barış ikilisine bir şans vermeye karar verdim. Yenikapı’ya gittim. Yerinde tabanınızla beraber oldum. Bugün izninizle yargılarımı, hatta siyasi inançlarımı buzdolabına kaldırıp, demokratik teamüller içerisinde, sizinle açık yüreklilikle düşüncelerimi paylaşacağım.

Sayın Cumhurbaşkanı,
15 Temmuz kanlı FETÖ darbe girişimi, umarım Atatürk’ün en önemli söylemlerinden birini size en kritik süreçte kaçınılmaz şekilde hatırlattı: “Türkiye Cumhuriyeti şeyhler, dervişler, müritler, meczuplar memleketi olamaz. En doğru, en hakiki tarikat, medeniyet tarikatıdır”. Bugüne kadar tarikatlara “masum dini oluşumlar” diye bakan seçmenleriniz de herhalde yaptıkları hatanın farkına varmışlardır. Biliyorsunuz sizi ve siyasal İslamı destekleyen 2. Cumhuriyetçi yazarların çoğu da ne zaman FETÖ’den veya “F tipi”nden söz edilse, hemen savunmaya geçip “onların sivil toplum örgütlerinden ne farkı var ki?” derlerdi. O farkı tüm Türkiye o gece ağır bedeller ödeyerek öğrendi. Kendi halkına top, tank ve makineli tüfekle ateş etmekten çekinmeyen ve emirlerini irtica yayıcısı bir yobazdan alan gözü dönmüş sözde askerler, halkımıza ağır kayıplar verdirtti. Ne kadar ilginçtir ki, yıllardır TSK içinde ihraç edilmelerine hep şerh koyduğunuz kişilerle aynı gruptan gelip en üst rütbelere sızanlar, size ve halka karşı bu affedilmez saldırıları gerçekleştirdiler. TSK içinde sizi koruyup, darbeyi engelleyenlerin çoğunluğu ise Atatürkçü-geleneksel TSK çizgisinden gelen askerler arasından çıktı. Onlar ve medya aracılığıyla sokağa çağırdığınız kitleler sayesinde FETÖ’nün bu alçak operasyonu hedefine ulaşamadı. İşin kötüsü, TSK içine sızmış, derinlerde “uyuyan hücreler” hala olabilir. Bu şüphe devamlı gündeme getiriliyor. Galiba sizin için en sağlam liman, yine yakın geçmişte ERGENEKON davasından yatmış olan Cumhuriyetçi-Atatürkçü-demokrat subaylar! Onların FETÖ’nün ve darbenin tam karşısında durduklarından kimsenin şüphesi yok. Daha doğrusu, belki de onlardan başka bu “test”ten 100% geçmiş kimse yok! Umarım artık yaverleriniz ve en yakınınızda olanlar daha iyi seçilirler.

FETÖ ÖRGÜTÜ BENİ DE HEDEF ALDI
Sayın Cumhurbaşkanı,
FETÖ bana da bulaştı. 90’lı yıllar civarında, onun kontrolündeki Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı, yaptıkları geniş birkaç davete ısrarla beni de davet ettiler. “Gülen Hocaefendi’nin beni orada görmeyi çok istediğini” anlattılar. Tabii ki tuzağa düşmedim. Oradan başlayarak mesafe koydum ve malum Atatürkçü mücadeleme devam ettim. Sonra Ergenekon davası sırasında, Balbay, Özkan, Perinçek gibi Atatürkçü insanlara uyguladıkları taktikle, benim hakkımda da en uydurma senaryolarla iddianameler hazırlayıp, sonuca ulaştıramadan deşifre oldular. Beni illegal bir şekilde yıllarca dinledikleri ortaya çıktı. Bunu bana geçen yıl, en üst düzeyden HSYK müfettişleri, en açık resmi belgelerle, polis fezlekeleriyle gösterdiler. Tabii ki her birinden şikayetçi olup, FETÖ davasına müşteki olarak katıldım. Ayrıca bir “sipariş cinayeti” olduğu her halinden belli olan 2011’de uğradığım ağır saldırının kaynağı da hala aydınlanamadı. Saldırıyı gerçekleştiren şahıs 32 yıl ceza aldı, ancak bağlantılarını açıklamadı.

EGEMENLİĞİN “YERE İNMESİ” VE LAİKLİK
Her şerde bir hayır vardır”  der atasözümüz. Darbe girişiminden sonra Türk siyasi ortamında estirilen barış ve demokrasi rüzgarlarına, halkımızın büyük çoğunluğu inanmak istiyor. Çünkü toplum en ağır şekilde en az üçe dörde bölünmüş ve insanlar artık buna isyan etmiş durumda. Türkiye’nin tüm siyasi gruplaşmalara rağmen bir bütün olarak geleceğe umutla baktığı eski günleri, demokrasiyi özlüyorlar.
Biliyorsunuz, dini siyasallaştırmaya çalışan her kesim, “Egemenlik kayıtsız şartsız milletindir” cümlesine karşı “Hakimiyet Allah’ındır” cümlesini öne sürer. 15 Temmuz’dan itibaren sizin kurucusu olduğunuz parti başta olmak üzere, “Hakimiyet milletindir” söylemine geçilmiş olması, son derece umut vericidir. Çünkü gördüğünüz gibi birileri “Hakimiyet Allah’ındır” dedikten sonra bu “yetki”nin beyni nifak tohumu dolu hangi şeyhin, hangi tarikat liderinin eline düşeceğini bilemezsiniz, hesaplayamazsınız! Allah’a olan inanç ve sevginin, siyasi arenada bir argüman, bir güç arayışı olarak birilerinin sepetine çıkar taşımak için kullanılmasından daha alçak bir bölücülük olabilir mi? Demek orada da Atatürk’ün haklı çıktığını hep beraber tespit etmiş olduk. Umarım artık bu yaşananlardan herkes bir ders çıkarır ve hiçbir tarikatın herhangi bir şekilde palazlanmasının, haksız yere bir güç ve çıkar ortamı oluşturmasının önü kesilir.
15 Temmuz’da gelen “demokrasi zaferinin” sıkça ağır eleştiriler yönelttiğiniz medya kuruluşlarının cansiperane demokrasi bekçilikleri sayesinde başarıldığına eminim aslında sevinmişsinizdir. Aynen “Herkesin bir gün hukuka ihtiyacı olur” sözü gibi, “Herkesin bir gün özgür medyaya ihtiyacı olur” sözlerinin de tartışılmaz doğruluğu bu şekilde tekrar kanıtlandı. Tabii açık konuşmak gerekirse, ülkemiz medyası halen “özgür” olarak nitelenebilmekten çok uzak. 2016 yılında Washington’da yayınlanan Sınır Tanımayan Gazeteciler’in hazırladığı dünya basın özgürlüğü endeksine göre, dünyada 180 ülke arasında 151. sıradayız, bizden hatırlatması. Eminim Yenikapı’da demokrasiyi kutsayan insanların yaşadığı çağdaş bir Türkiye’de, siz de artık bu durumdan rahatsız oluyorsunuzdur.

Sayın Cumhurbaşkanı,
239 şehidin anısına ve demokrasi için yapılan mitingde güzel sözler sarf edildi, halka demokrasi ve iç barış-huzur dolu günler vaat edildi. Özellikle CHP Genel Başkanı’nın “kışlaya, adliyeye, camiye siyaset sokmamak” konusundaki ısrarı çok dikkat çekiciydi. Laiklik kelimesinin anlamını ise, mitingin konuşmacıları tam olarak anlatamadılar. Çünkü olayın kritik eşiği, tabii ki laiklik üzerinden dönüyor. Ne yazık ki laikliğin her şeyden önce dinin devlet işlerine kesinlikle karışmaması ve o ortamda tüm dinlere, tüm inançlara ve inanmayanlara eşit olarak saygı duyulmasını sağlayan bir kavram olduğunu bir türlü öğrenemediler veya kabullenemediler.

DEMOKRASİ TAHAMMÜL VE ÖTEKİNE SAYGIDAN GEÇER...
Sayın Cumhurbaşkanı, bu konuda size bir vatandaş olarak sorular yöneltmeden önce, “demokrasi” kelimesi üzerinde bazı kısa hatırlatmalar yapmak istedim. Biliyorsunuz, demokrasi her şeyden önce beraber yaşama kültürüdür. Kendisine benzemeyen, kendisi gibi yaşamayan, kendisi gibi düşünmeyen insanlara yalnız tahammül etmek değil, tahammül etmeye mecbur olduğunu bilmektir. Demokrasi egemenliğin kayıtsız şartsız ulusta olması, gücün ne göklerde, ne de tek bir insanda aranmaması demektir. Laiklik, çoğulcu düşünce ve ifade özgürlüğü ile gelir. Demokrasinin özü karşı tarafa, rakibine, en sert fikir ayrılığında bile saygı duymaktır. Etik bir davranış kodu dizisidir. Güçlü olanın, o gücü haksız bir şekilde kullanarak azınlıkta olanı dize getirmesi, caydırıcı tehditlerde bulunması değildir. Sonuçta demokrat olmanız demek, sizin çevrenizde, siyasi alanınızda, bürokrasiniz veya emniyet güçleriniz için çalışan insanların da aynı şekilde eşitlikçi ve demokrat olması demektir. Yani siz şayet 15 Temmuz’dan itibaren demokrasiyi vurguladığınız kadar öne çıkaracaksanız, tüm ekibinizi de mucizevi bir şekilde o aynı noktaya taşıyabilmeniz lazım. Umarım başarırsınız.

BU KONULARDA DEĞİŞİP DEMOKRAT OLABİLECEK MİSİNİZ?
Sayın Cumhurbaşkanı,
Evvelsi gün 5 milyonu aşkın vatandaşımızın toplandığı Yenikapı mitinginde, demokrasi kavramı üzerine inşa ettiğiniz ortamın samimi olduğuna inanmak isterim. O zaman soruyorum size: Darbeden birkaç gün sonra meydanlarda açıkladığınız gibi, yine “Taksim’e Topçu Kışlası’nı yerleştireceğiz” iddianızda ısrarcı mısınız? Atatürk Kültür Merkezi gereksiz yere 8 yıldır kapalı, sanatçılar için gerçek bir işkence olan bu mantıksız durum sürecek mi? Devlet ve Şehir Tiyatroları’nın, balemizin, operamızın, klasik müzik orkestralarımızın içine düşürüldüğü içler acısı durum ortada. Bunlar sürecek mi, yoksa sanat kurumlarının haklı şikayet ve yüksek sesli isyanlarına kulak verilerek bu durum düzeltilecek mi? Tarihi konularda toplum hassasiyetlerine dikkat edilip, Cumhuriyetimiz’in kurucularına gereken saygıyla yaklaşılacak mı? Atatürk’ün adını ve devrimlerini sinsice adım adım her yerden silmeye çalışan sözde kurnaz eğitimci veya daire başkanlarını durdurabilecek misiniz? Siyasi arenada ve toplumumuzun içinde, büyük bir rahatsızlık yaratan ve normalde anayasal teminat altında olan “güçler ayrılığı” konusunda, herkesin bu diken üstündeki hali daha ne kadar sürecek? 1 Mayıs’ta başta Taksim olmak üzere, ana meydanları doldurmak isteyen emekçilerin bu mütevazı ve haklı talepleri yine bir duvarla karşılaşacak mı? AKP’li belediyelerin muhalif miting veya buluşma günlerinde ulaşımı zorlaştırma ve aksatma gibi alışkanlıklarını kaybetmeleri sağlanabilecek mi? “Cumartesi anneleri”, polisle sürtüşmeden çocuklarının acılarını birbirleriyle ve toplumla paylaşabilecekler mi? Sizi sertçe eleştiren gazeteciler ve yazarlara karşı ani tepki verme ve dava açma geleneğinizi sürdürecek misiniz? Bu konuda açmış olduğunuz tüm eski davalardan bir hafta önce feragat etmeniz çok önemli bir adımdı. Bunun gerisi nasıl gelecek? Sizi sosyal medyadan eleştirenlere karşı (açık hakaret edenlerden söz etmiyorum) hemen dava açmak, veya daha da ileri giderek interneti yavaşlatmak, popüler bir sosyal mecrayı kapatmak gibi tepkileriniz olacak mı? Gözaltında kaybolan veya ölen, hapislerde yatan tutukluların gereken sağlık hizmetlerini alamadıkları süreçlerden sonra ölümle pençeleştikleri bir ülke görmeye devam edecek miyiz? Ana muhalefet partisi dahil, hiçbir muhalif partiye, üyelerine söz hakkı, cevap hakkı, özel program gibi çiçekler sunmayan devlet medyası TRT’nin başında olup, bu tavrı fütursuzca sürdürenlere karşı seyirci kalacak mısınız? AKP, devletin her kademesine ve her bakanlığa kendi adamlarını yerleştirmeye devam edecek mi? Katıldığınız televizyon programlarına veya basın toplantılarına veya dış gezilere, muhalif kesimden gazetecilerin de katılmasına  izin verecek misiniz? LGBT onur yürüyüşü için toplanan insanları polis yine dağıtacak mı?
Sayın Cumhurbaşkanı, “demokrasinin zaferi” konusunda samimiyseniz, takdir edersiniz ki tüm bu soruların yanıtının bugüne kadar verilenlerden farklı olması lazım.

BİR SANAT KURUMU BAŞKANI OLARAK...
Sayın Cumhurbaşkanı, bu makalenin hedefi polemik yaratmak değil. Bu halk artık gerçekten siyasal ortamın sakinleşmesini dilediğine ve siz de ısrarla bu kanlı darbe girişimi sonrasında yeni bir diyalog ve uzlaşma dönemiyle demokrasiyi yeşertmek istediğinizi belirttiğinize göre, bazı şeylerin değişmesi için ciddi adımlar atılmalı. Örneğin Demokrasi Mitingi yapılırken Türkiye’nin yüz akı tiyatrocularından Genco Erkal’ın Moda’daki İstanbul Kadıköy Lisesi bahçesindeki tarihi Mahmut Muhtar Paşa Konağı’nda oynayacağı “Güneşin Sofrasında Nazım ve Brecht” adlı oyun yasaklandı. Bundan bir hafta kadar önce İstanbul Şehir Tiyatroları’nda 7 oyuncu anlam veremediğimiz şekilde sol ve muhalif duruşlarından ötürü açığa alındılar. OHAL’in gelmesini fırsat bilen kimileri, Anadolu’nun değişik yerlerinde birçok sanatsal aktiviteyi ve tiyatroyu durdular. Ben, UNESCO resmi partneri Uluslararası Sanat Dernekleri (International Association of Art/IAA) Dünya Başkanı ve Uluslararası Plastik Sanatlar Derneği, Türkiye Milli Komitesi Başkanı olarak bunları çok yadırgıyorum ve doğal olarak kabullenemiyorum. Dünyada her ülkede, kraldan daha kralcı birileri vardır! Türkiye bu değişimi gerçekten yaşayacaksa, o zaman lütfen bu kabul edilemez durumlara müdahale edin ve bürokratların da artık bu keyfi baskıyı sanatçılar üzerinde uygulamasına izin vermeyin. Düşünen, sorgulayan, eleştiren, protesto eden insanlardan korkmasınlar. Onlar bu ülkenin vicdanıdır. Aslında biz sanatçılar bu devletten çok daha fazlasını istiyoruz. Yurt dışına çıkarken, kültürel temas ve müze sergileri için yanınızda müze müdürleri, sanatçılar ve küratörler götürmenizi, bu ülkenin dört bir yanına en az on tane Modern ve Çağdaş Sanat Müzesi açmanızı bekliyoruz. Çünkü yabancı politikacılar ve işadamları, ülkemizi en az, açtığımız köprüler kadar, açmadığımız müzelerle değerlendiriyorlar! Devletin Atatürk döneminden bu yana ülkemizde tek bir Modern veya Çağdaş müze açmadığını herhalde biliyorsunuzdur...

MUHALİF SANATÇI VE DÜŞÜNÜRLERE SAYGI DUYMAK
Sayın Cumhurbaşkanı,
Dünyanın her demokratik ülkesindeki liderler, muhalif karikatüristlere, yazarlara, sanatçılara, tiyatroculara, müzisyenlere hoşgörüyle bakarlar. Bazen bu fırsatla kendi kendileriyle “dalga geçerler”. Bu tavır tersine onları kamuoyunda büyütür. Siz, sizin seçimlerde kaybetmenizi isteyenlerin de Cumhurbaşkanı olarak yola devam etmelisiniz. Şayet birden müzeler açmaya başlayıp dünyayı şaşırtmaya karar verirseniz de, orada örneğin nü resimler veya muhalif siyasi işler de olmasına olanak verecek bir yönetim atamayı göze alırsanız, o zaman gerek kendi ülkenizde, gerek yurtdışında herkesi şaşkınlıktan donduran hamleler yapmış olursunuz. İşte o zaman bu ülkede demokrasinin yol aldığını tüm dünya kabul eder! Şaşırtın insanları Sayın Cumhurbaşkanı!

BU YIL TURNUSOL KAĞIDINIZ OLACAK

Sayın Cumhurbaşkanı,
Burada size hatırlatmaya çalışarak örneklerle sunduğum verilerde bir değişiklik olmazsa, emin olun Yenikapı’ya giden 5 milyon kişiye ve Türkiye’nin yorgun düşmüş tüm vatandaşlarına yazık olur. O zaman gerek ülkemizde gerek yurt dışında, insanlar bu mitingin lafta kalan gösterişli bir buluşmadan öteye gidemediğini düşünürler. O zaman 7 Ağustos mitinginde ana konunun sizin destek ve güç arayışınız olduğu, tartışılmaz bir yorum olarak ortaya çıkar. Böylece hızla ilerleyen haftalarla beraber her şey “eski tas eski hamam”a döner, sizin büyük bir hevesle başlattığınız bu uzlaşma çabaları ise başlayamadan biter. Yine mitingde parlamentonun kucağına attığınız “idam” konusu, bu darbenin failleri için yasadışı bir şekilde uygulanmaya kalkılırsa, ne yazık ki Avrupa’dan kopmanın ötesinde, “korsan hukuksuzlukların devleti” statüsüne geçeriz. Benden çok daha iyi biliyorsunuz ki, yapılan kanun değişiklikleri hiçbir ciddi hukuk devletinde geriye yönelik uygulanamaz. Buna da özellikle dikkat etmenizi rica ediyorum.

Sayın Cumhurbaşkanı,
Mitingde vurguladığınız o muhteşem insan seli, belki dünyanın en büyük siyasi hitap dinlemiş kitlesiydi.  Bu mitingi bu yoğunluk ve tek vücut mantığında toparlayabilmek çok büyük bir başarıydı. Özellikle PKK, IŞİD ve şimdi FETÖ saldırılarının ardından, Türkiye’nin bu tabloya ihtiyacı vardı.
7 Ağustos Mitingi, gerçekten unutulmaz bir sayfa olarak tarihimize geçmesi, ancak o günün demokrasinin miladı olmasıyla mümkün kılınabilecek! Bu nedenle burada gündeminize taşınan konuların yanıtlarını, gerek yurt içinde, gerek yurt dışında insanların merakla beklediklerini belirtmek istedim. 239 yeni demokrasi şehidinin anısı önünde saygıyla eğilirken,
barış ve özgürlük dolu, huzur içinde yaşayan bir Türkiye’ye, demokrasiyi her yönüyle hazmetmiş bir toplum olarak ulaşmak dileğimi burada tekrarlamak istiyorum,
saygılarımla..




Bedri Baykam

3 Ağustos 2016 Çarşamba

KİM, NEYE DAYANARAK NEYİ DAYATIYOR? | BEDRİ BAYKAM | 02.08.2016


Durumun teknik ve pratik özeti ortada: AKP, ülkede yaşanan FETÖ darbesinin ardından, OHAL ilan etti. Bu dönemde de ülkede hükümet “Kanun Hükmünde Kararname”lerle (KHK) duruma müdahale edeceğini ve ülkeyi yöneteceğini söylüyor. Söylenen bu, ama uygulanan bu değil.

OHAL Mİ, BU NE HAL Mİ?
Sanki Erdoğan ve AKP ülkede darbe yaptı ve ülkeyi kafalarına göre yeniden şekillendiriyorlar. “Ordusu şöyle olsun, akademisi böyle olsun, bu buna bağlı olsun, MİT ikiye bölünsün, YAŞ’ta sayısal üstünlük net olarak hükümet geçsin”. Kılıçdaroğlu bugün tekrar net olarak hatırlattı: Anayasa’da belirtildiği gibi, KHK’lar, ancak OHAL’in geçerli olduğu süreçte uygulanacak geçici kararnamelerdir. Mesela, polise yoğun bir ev-araba arama yetkisi verilebilir. Ya da bankalardan çeşitli şirketlerin hareketleri hakkında ivedi istihbarat istenebilir. Havalimanları giriş-çıkışları için olağandışı önlemler alınabilir. Bunlar gibi, geçici bir çok uygulama devreye sokulabilir. Peki şimdi yapılana bakıyoruz: Sanki birileri oturmuş yeni bir kasaba veya ülke dizayn ediyor ve her türlü kalıcı kararı alarak Türkiye’nin yapısına müdahale ediyor! Hatta durum belki daha da acı: Genel Kurmay eski Başkanı İlker Başbuğ, dün gece televizyonda aynen şunu diyor: “Bu askeri yapılara gelecek müdahaleler bizi üzer. Mesela 1834’te Abdülmecit tarafından kurulan Kuleli Askeri Lisesi’ni otel yapmaya kalkarsanız, bizi yürekten yaralarsınız”

NEYE DAYANARAK, NEYİ DEĞİŞTİRİYORSUNUZ?
Erdoğan üstüne basarak daha bugün bile Türk Silahlı Kuvvetleri’nin yeniden yapılandırılmasından söz edebiliyorsa, bunun nasıl Anayasa ve yasalara uygun yapıldığını anlamakta zorluk çekiyorum.
Durumu biraz daha netleştirelim: AKP’nin elini attığı her yerde nasıl kadrolaştığını ve yandaşlarını plase ettiğini aramızda bilmeyen var mı? AKP’nin iktidarı eline aldığından beri en çekindiği kurumun TSK olduğunu bilmeyen var mı? Şimdi FETÖ garabetinin yarattığı sözde komutan müsveddelerinin pespaye senaryoları ile kirlettikleri yaralı demokrasimiz büyük bir tehlike ile karşı karşıya: Erdoğan, altın tepside kendisine sunulmuş bu fırsatı değerlendirip hayatının en büyük golünü boş kaleye atmaya hazırlanıyor! “Milli Savunma Üniversitesi” adı uygun görülen yapının ve ona bağlı olarak “asker” yetiştirecek olan “enstitü” denilecek Harp Akademileri’nin hızla AKP iktidarının fedai yandaşları ile dolmayacağının garantisini kim verebilir? Türkiye’nin hedefi demokratikleşme olacaksa, herhalde hedefimiz FETÖ ve Gülen Tarikatı ucubesinden kurtulurken başka bir tarikatın, diktanın, başka bir anti-demokratik yapının eline düşmek değil... Ama ne yazık ki gidişat ve tecrübe birikimimiz bize alarm sinyalleri vermekle meşgul. İki hafta önce ODATV yazımda Erdoğan’ın 15 Temmuz sayesinde bir taşla 8 kuş vurduğunu yazmıştım. Önce kendi kendime söyleniyordum “hata yaptım, aslında 9 kuş vurmuş” diye... Şimdi görüyorum ki, meğer aslında Erdoğan kuş sürüsünü telef etmiş!

TÜRKİYE VE TSK NEREDEN NEREYE!
Hey Türkiye hey! Erdoğan, iktidarı aldığı ilk yıllardan itibaren, bugün dört elle sarılır göründüğü laiklikten uzaklaşmak için her fırsatı kullanmadı mı? Her yasa, her kadrolaşma ve her yorum hakkını değerlendirmedi mi? Bu süreçte, “Aman bu TSK bize karşı darbe yapmasın” diye güvenlik olarak Avrupa kartına sarılıp saf demokratları o trene doldurarak “sizi Avrupa’ya götürüyorum, AB’ye gidiyoruzzz” diye kandırıp Tahran’a doğru yol almadı mı? Nasıl da inanmıştı o garibanlar! Hani CNN ve NTV’de her akşam “püfür püfür profesür” kıvamında çok bilgiç şekilde ahkam kesen bu zatlar o günlerde Strasbourg veya Brüksel veya Berlin’e doğru yol aldıklarına inanmışlardı...  Bu konuda, bu isimle çocukların bile anlayacağı kadar açık dilde kitap yazdım, onlar ise hala “Türkiye-AB evliliği saat kaçta?” diye etrafı soru yağmurlarına ve tahminlere boğacak kadar gerçeklerden kopuktular! YAŞ toplantılarında, her kesimden üstü kapalı veya açık ağır ithamlar işiten TSK, tüm bu kasvetli havaya rağmen kendi bünyelerinden yobaz FETÖ’cüleri temizlemeye her çalıştıklarında, kimin şerhi ile karşılaşırlardı? Sayın Erdoğan’ın tabii ki! Böyle geçti o yıllar! O günlerde Erdoğan’a bir falcı, “önümüzdeki on virajda, şans her defa senden yana gülecek ve her defasında güçlenerek canlı çıkacaksın. Sonunda öyle bir noktaya tırmanacaksın ki, TSK’yı baştan aşağı sen dizayn edeceksin, istersen askeri okul kapatacaksın, hepsini sivillere bağlayacaksın” vs dese, vallahi o kadının ne palavracılığı kalırdı, ne de soytarılığı! Ama işte bir insanın her kesimden rakibi, bu kadar boş, bu kadar iddiasız, bu kadar taktiksiz, bu kadar donanımsız olursa, karşı taraf da işte böyle sırayla her engeli aşarak rüyasında bile göremeyeceği noktalara yükselebilir! Eminim Erdoğan’da, son çeyrek aşırını gözden geçirdiğinde, kendisine bu ayrıcalıklı (!) dokunulmazlığı uygun gören muhalefet partilerine ne kadar şükran dolu olduğunu düşünüyordur!

YAŞ’TA KORUNANLAR VE YOKOLAN “İRTİCA” KAVRAMI
Bildiğiniz eski Türkiye’de irtica diye bir tehlike vardı. Ülkeye sahip çıkan bir Parlamento ve TSK vardı. TSK’yı kandırmaya çalışanlar (!) çoğunlukla deşifre olur, Ordu’dan atılırdı. Sonra önce o söz ettiğim şerhler geldi, sonra “artık bu kavramın tanımlamasının yapılamadığı” savıyla MGK’dan “irtica” kavramı çıkarıldı... Ardından Ergenekon, Balyoz, Poyrazköy sırayla patlamaya başladı. TSK tarihinin en haksız saldırısını alarak depremin ortasına atıldı. AB treninde gezmeye götürülen saftirik liboşlar, o dönemde neler yumurtladılar haber kanallarında, neler yazdılar unutmamız mümkün mü? Şimdilerde, kime yıllarca nasıl davrandığını anlatsanız, nasıl FETÖ ile ortaklık yapıp o dinamitleri beraberce yerleştirmiş olduklarını hatırlatsanız, kötü kişi oluyorsunuz! “Aşk olsun devamlı bunlar da bize böyle kakılmaz ki! Artık milli beraberlik günlerindeyiz” İyi de o günlerde dilimizde tüy bitti bunları anlatana kadar! Kimse size gizli belge, bulgu ve sırlardan söz etmiyor ki! FETÖ’nün ABD’de tanıtımını sizin lobi şirketleriniz yapmamış mı? Tüm Büyükelçilikler’e, Cemaat-Hizmet grubunun üst yetkililerinin her yere çağrılmalarının talimatı, sizin kadrolarınızın gücüyle en yüksek koltuklara kurulanların imzasıyla gitmedi mi? İşte o gün bu ağır hatalara imza atanlar, bugün de TESEV mantığıyla “TSK’yı sivilleştirme” adına Ordu’yu siyasi erke doğrudan bağlama gafletine düşüyorlar. Ordu’yu yeniden şekillendiriyoruz” adı altında, üst rütbeli generallerinin, forslu arabalarla milletvekillerinden icazet arayıp, bağlılık göstergelerinde bulunacağı garip bir ülke haline dönüştürülmek isteniyor. Bugün iktidarın oyuncağı haline getirilip doğrudan siyasetin ve çıkar ilişkilerinin içine sokulan, sözde aydınlar tarafından yıllardır aşağılanan, hapislere atılan, bugün de yuvaları başına yıkılmaya çalışılan bu Ordu’nun, diğer ordulardan önemli bir farkı var: bu Cumhuriyet’in kurucu gücü, Mustafa Kemal ve Ordusu, silah arkadaşlarıdır. Bu Cumhuriyet’in kökünde, bu askeri yapının getirdiği temel var. Yıllardır bu temelin zedelenmesine işbirlikçi bir şekilde göz yumanlar, şimdi faturayı Kuleli Askeri Lisesi’ne veya Harp Akademileri’ne kesemezler.

EN ZOR DÖNEMDE, EN ÖRSELENMİŞ ORDU
Bu arada iktidar ve muhalefet, şu içine itildiğimiz kritik darboğazın ne kadar farkında? 2000’lerin başında TSK’nın gücü hangi noktadaydı, bugün hangi noktada? Üst üste yaşanan davalar, Silivri dramları, açığa almalar ve son 15/7 darbesi ve artçı şoklarıyla Türk Ordusu gücünün üçte ikisini kaybetti! Hem de hangi dönemde? Suriye krizi, mülteciler, IŞİD ve PKK terörü her an sınırlarımızı ve ülkenin kalbini tehdit ederken! Gerçekten pes diyorum! Umarım iktidar, son günlerde gözlemlediğimiz şekilde, FETÖ kumpaslarının alçaklığıyla görevden alınan tüm subayları tekrar en üst noktalara yerleştirme işini elini yavaş tutmadan bitirir de, düşmanlar yaşadığımız zaaf dolu dönemin tam farkına varamadan, TSK kendi vücudunu tekrar emin ellerde ayakta tutabilir bir konuma geri döner!

FENERBAHÇE GURURU-ABANT UTANCI
Hazır kumpas demişken: Fenerbahçe’ye yapılan saldırı başladıktan 1-2 gün sonra ortada yüzen iddiaların kokusu çıkmaya başlamıştı. 2. günden itibaren verdiğimiz sosyal medya mücadelesinin üzerine, bir de neredeyse haftada iki kere farklı televizyonlara çıkarak şimdi adını FETÖ olarak bildiğimiz cemaatin marifetlerine karşı açık savaş veriyordum. Bu konuda sürekli gelişen bir dosya tutarak, Fenerbahçe adına fahri avukatlık yapar duruma gelmiştim. Hayatımın gurur dolu bir sayfası olacağını o gün de biliyor ve inanıyordum. Ve ne mutlu bana ki, 35 yıl veya 3,5 ay önce ne dediysem, hepsinden hala sorumluyum ve hiç bir zaman “kandırıldım”, “yanlış anlaşıldım” demek durumunda kalmadım. Şu günlerde komik şekilde, “Profüsür” sıfatlarına halel gelmesin diye “Ben zaten 30 yıldır bu Cemaat oluşumunun tehlikelerine parmak basıyordum” deyip, o meşhuuuurrr Abant toplantılarında fink atan, fiyakalı biat konuşmaları yapan bahtsızlara bir çift sözüm var: Bunları kimse yutmuyor. Vazgeçin, pişmanlığınızı ve kandırılmışlığınızı dile getirin, hepsi bu. Ha bir şey daha: Lütfen edebinizle Cumhuriyet gazetesinden ayrılın, geçmişi demokrasi mücadelesiyle dolu bu yapıya, malum furyada sızmış olmanızı tadında bırakın ve gidin. Fenerbahçelilere gelince... Onların her biriyle, Başkanından açık tribün taraftarına,  gurur duyuyorum. O günlerde ağza alınmayacak sözleri ve çirkin senaryoları, karikatürleri bu büyük camiaya reva görenler, bugün nerelerde saklanıyorlar, bilgi verirseniz gidip yanaklarını şefkatle okşamak istiyorum, özürlerini kabul ederken! Hele UEFA’yı kafakola almak için yapmadık şaklabanlık ve ucuz muhbirlikle kendi kendini kirleten o iki camianın kumpasa alet olmuş üyelerine çok acıyorum...

CHP MUHALİFLİK DOZUNU NE ZAMAN GEREĞİNE ÇEKECEK?
Son sözüm yine kendi partime, CHP’ye. Sayın Başkan ve değerli yönetici kardeşlerim, verdiğiniz tepkiler doğru, ama çoook hafif ve yavaş! Otobüste, iki haydut bir kızı dövüp çantasın gasp ederken, “çocuklar bu eyleminizi kınıyorum” diyebilir misiniz? İşte maalesef o durumdasınız! Erdoğan siyasi alanda maalesef her birinizden daha kurnaz ve değişik ortamları kendi lehine kullanma konusunda tam bir uzman. 15/7 sayesinde, Kılıçdaroğlu ve Bahçeli’yi “Saray’a çıkartan” Cumhurbaşkanı, şimdi de girişte anlattığımız şekilde kendi zevklerine ve görüşlerine uygun bir ülke kurmakla meşgul. Sayın Kılıçdaroğlu, demokrasiye destek mitinginizi alkışladık, katıldık... İyi de şimdi acil olarak sizin tekrar “ana muhalefet partisi başkanı” kimliğinizi hatırlayarak o mitingin 3 mislini, olayın bir sivil darbeye dönüştürülmeye çalışılmasına karşı örgütlemeniz lazım! Yoksa, sizin demokrasi ve rejim adına Erdoğan’a verdiğiniz desteği yanlış anlayan kimi yandaş gazeteciler, “madem daha iki hafta sonra zırt diye dönecektiniz, ne halt etmeye Beştepe’ye gittiniz ve insanları ‘Erdoğan’a karşı verdiğiniz savaş sona ermiş’ görüntüsü vererek kandırdınız?” diye komik makaleler kaleme alırlar! Onların bu saçmalığı yazabilmeleri bile, sizin muhalif kimliğinizi biraz unuttuğunuzu ve acilen bu sivil dikta heveslisi yapının karşısında olduğunuzu somut olarak duyurmanız gerektiğini net olarak ortaya koymaktadır. 15/7 darbesine karşı çıkmanın, uzaktan yakından bu iktidarı desteklemek anlamına gelmediğini en yüksek sesle ve dev mitinglerle ortaya koymanız lazımdır. Bu konuda her gün bizlere akan halk tepkisini sizinle paylaşmak görevimizdir sayın Kılıçdaroğlu... Bu doğrultuda bu Pazar günü, Yenikapı mitingine katılmamanız, iyi bir işarettir. Bu sahte bahar havası, artık doğru sınırlarına hızla geri çekilmezse, iktidar bu fırsatçılıkla daha çoook kapsama alanı yutar!


27 Temmuz 2016 Çarşamba

AYIN KARANLIK VE ÇİRKİN YÜZÜ... | Bedri Baykam | 26.07.2016


FETÖ’cü darbeye karşı çıktık. Kendi halkını kurşun yağmuruna tutabilen, tankları üstüne sürebilen alçak ve vicdansız insanların darbe girişimlerini lanetledik. Yine Türkiye üstüne kimin hangi oyunları sahnelediğini algılamak için bilgi ve yorum antenlerimizi sonuna kadar açtık. 15 Temmuz günü ve gecesi neler yaşandığına bakıp anlayamasak bile ipuçlarından yola çıkarak parçaları birleştirdik ve traji-komediden dramaya seyreden akışın parçalarını birleştirmeye çalıştık. Şehitlerin her birinin kahredici hikayelerini dinleyip gözlerimiz yaşardı. Ama bunların hiçbiri, Türkiye’de şu an yaşanmakta olan cadı avının içine düştüğü çirkin tabloları doğrulamaz.
Size ve bana göre demokrasi uğruna kendini feda eden gençler, subaylar, teyzeler birer şehit olabilir. Bu benim de kullanmayı seçtiğim tanımlamadır. Ama bu “bu tanımı kullanmayanlar alçaktır, toplumdan tasfiye edilmelidir, linç edilmelidir” anlamına gelmez. Çünkü bu şekilde düşünmeye başlarsanız, ortada ne demokrasi, ne çoğulcu düşünce sistemi, ne de özgür tartışma ortamı kalır. O zaman şunu demiş olursunuz: “Bir devlet büyüğü çıksın ve bir metin veya açıklama yazarak neler söylememiz gerektiğini bildirsin. Biz de ister 15 Temmuz hakkında, ister başkanlık sistemi hakkında aynı kelime, mantık ve açıklamalarla aynı görüşleri ezberleyerek görüş bildirelim”. Bu papağanlığa birçok ad verebilirsiniz ama herhalde “demokratik tartışma” diyemezsiniz. Habertürk kanalında, “şehit” kelimesini kullanmadığı için hakkında medya ve sosyal medya yoluyla linç girişimi başlatılan Prof. Dr. Nurşen Mazıcı’nın başına gelenler, ülke olarak “ayın karanlık yüzüne” nasıl teslim olduğumuzu bize en iyi şekilde kanıtlıyor. Bu tartışma bir kahvede başlayıp oradan polisiye bir olaya dönüşse, başka bir durum olurdu. Ama demokratik bir tartışma ortamı yarattığını iddia eden bir haber kanalı bu ilkelliğe düştüğü zaman, konu farklı boyutlara taşınıyor. Mazıcı benim gibi veya orada bulunanlar gibi düşünmeye, aynı kelimelerle bir olayı betimlemeye zorlanamaz. Bunun bir haber kanalında özrü yoktur. Habertürk ve tüm diğer kanallara sesleniyorum: Bu teslimiyetçiliğin sesi olacaksanız, gerçekten penguen belgeseli yayınlamanızı tercih ederim. Çünkü Habertürk’ün bu olayla tartışma platformlarının saygınlığına düşürdüğü gölge çok üzücü. Burada popülizme kaymadan bir özür dilenmesi ve bu hatanın bir ders olarak işe yaraması gerekiyor. Aksi takdirde yarın başkaları çıkıp “sen nasıl ‘Reis’ tanımlamasına kaşı çıkarsın?” veya “sen nasıl kurucumuzdan ‘Atatürk’ adıyla bahsetmezsin?” veya “sen nasıl Gezi’de verdiğimiz canlardan söz ederken onlar için şehit tanımlamasını kullanmazsın?” veya “sen nasıl ‘Allah” adını anarken c.c. demeden söze başlarsın?” diye aynı baskıları kurarlar, stüdyoları dağıtmakla tehdit ederler. Marmara Üniversitesi’nin olayın ardından kuyunun dibinin dibine düşerek “Mazıcı hakkında soruşturma açılacağını” panik içinde duyurması, rezaletin boyutlarını genişleten ek bir utanç vesikası. Onlar da bu beyanlarını düzeltene kadar, bir “üniversite” olma vasıflarını kaybettiler.
Benim gibi düşünmeyen -hatta bu da yetmez- aynı kelimeleri kullanmayan ölsün” mantığı, Ortadoğu/şark demokrasi parodilerinin akmış makyajı gibi. Bunların “Basın Bayramı” gününe denk geldiği ve bir de darbenin “medya özgürlüğü sayesinde” durdurulabildiği ballandıra ballandıra anlatıldığı süreçte, herhalde referans yapılan “basın bayramı özgürlüğü” bu değildi! Habertürk mantığı ve sansürcülüğü ile konuya yaklaşırsak, darbe günü haberlere de sansür gelse o kahramanlık destanları nasıl gerçekleşecekti?
İşte böyle bir halet-i ruhiye çerçevesinde, bu ülkede diyanet kimi ölülere cenaze hizmeti veya mezarlıkta yer vermeyeceğini söyleyebiliyor. Bir başkası “hainler mezarlığı” açmaktan söz edebiliyor. Bir diğer “insan”, “bu sitede şu numarada oturan falan kişi, Zaman gazetesi okuyarak terör örgütünü finanse etmiştir, kendisini bu sitede istemiyoruz” diyecek kadar beyin kaybına uğradığını açığa vurabiliyor. Bu tavırların, 12 Eylül’den önce Cumhuriyet okurları hakkında “katli vaciptir” fetvası çıkaranlardan ne farkı var? Bir başkası, “Profesör Doktor Tayfun Uzbay” çıkmış, “Aziz Sancar derhal 15 Temmuz’u kınamalıdır” diye açık çağrı yapıyor! Nedir bunun mantığı? Sancar’a zorla bir şey yaptırma keyfi mi? Sancar bir gün açıklama yapmak isterse yapar, yapmazsa yapmaz. Yapmazsa Prof. Uzbay nasıl tepki verecek? Referandum isteyip “Nobel’ini iade etsin” diye kampanya mı başlatacak? İnsanların insanları biraz rahat bırakabildiği bir Türkiye, bir dünya olamaz mı? Koca koca profesörler, gazeteciler, meslektaşlarına ne yapıp ne yapmayacaklarını, neyi nasıl söyleyip söylemeyeceklerini tebliğ etmeye kalkışıyorlar... Ekranda ya da yazılı medya üzerinden! Allah akıl fikir versin... Herhalde 15 Temmuz konusunda bir tepki eksikliği yok toplumumuzda, değil mi?


MİLYONLARIN CHP MİTİNGİNE İHTİYAÇLARI VARDI
Tepki derken, CHP’nin düzenlediği miting, son derece etkili oldu. Tabii ki çeşitli eleştiriler her zaman getirilebilir, benim de var. Ama hepsinden mühimi, geniş sol muhalefet kanadının bir araya gelebilmesi ve özgüven tazeleyebilmesiydi. O meydanı dolduran yüzbinlerin, belki yarım milyonun ötesinde, ekranlardan gözü yaşararak o sahneleri izleyen her yaştan milyonlarca laik demokrat Cumhuriyetçi’nin buna fazlasıyla ihtiyacı vardı. “Bakın biz de buradayız, kimseden korkumuz yok” diyebilmeleri çok önemliydi. İşte yıllardır CHP için söylediğimiz “dev bir milyonluk miting düzenlemeli” sözleri, buna işaret ediyordu...


HAZİRAN HAREKETİ’NİN DESTEĞİ ARTIK SİNERJİ YARATMALI
Bu paragrafı açmadan önce Kılıçdaroğlu’nun konuşmasına getirmek istediğim birkaç yapıcı eleştiriyi vurgulamak istiyorum. Erdoğan’ın olayın 3-4 gün ardından yaptığı, “Taksim’e Topçu Kışlası’nı tabii ki yapacağız, cami de yapacağız, opera binası da yapacağız” sözleri açık bir meydan okuma ve ağır provokasyondu. İnsan, tüm partilerin desteğiyle darbenin engellenmiş olduğu bir ortamda, halkın huzurunu hiçe sayarcasına Gezi olaylarını başlatan umursamaz kararları tekrar dayatmaya kalkmaz. Ayrıca AKM’yi, Atatürk’ün adı ile tasfiye etmek ve stadlara uygulandığı gibi “Arena Opera” (!) ismi koyarak yerine yeni bir tepki abidesi dikme planını kimileri anlayamamış gibi. “Bakın işte ne güzel opera binası yapacakmış” diyorlar! İşte Kılıçdaroğlu, Taksim Meydanı’nda konuşmasını yaparken bunlara hiç değinmedi. Gezi’den söz etti ama önümüzdeki günler için öne sürülen meydan okumayı yanıtsız bıraktı -ki, buna hakkı yoktu. Önümüzdeki süreçte, Kılıçdaroğlu’nun bu konularda çok daha hassas ve atılgan olması lazım.
Orada Haziran Hareketi’ne katılan tüm arkadaşlara sesleniyorum: Artık siyasetin ve seçim sandıklarının matematikle olan ilişkisinin farkına varalım lütfen. Gezi günlerinin spontan ruhunda bir partiye ait olmayan, bağımsız bir asi ruh vardı ve iyi ki de vardı. Ama artık o muhalefetin somut bir partiye gerçekçi güç olarak akıtma vakti geldi. Sevgili “Gezici gençlerin” artık siyaseti ciddiye alıp CHP’yi laiklik ve özgürlük taleplerinin merkezine koyarak hem sandıkları, hem de CHP’nin tutucu sistemlerini sarsmaları lazım. Bu sinerjinin olumlu bir taşma yaratmaması mümkün değil. Yeter ki herkes o niyetle işe başlasın. Zaten CHP yönetiminin yıllardır tekrarladığım şu mantıkla konuya bakması gerekir: “Benim dışımda başka bir muhalif sepete gidip heba olacak her bir oyu ölesiye kıskanırım, izin vermem. Her ne pahasına olursa olsun o insanları ikna ederim”. Tek bir oy, bir milletvekili değiştirebilir; tek bir milletvekili, bir tasarının 367 desteğe ulaşıp ulaşmamasına neden olabilir... CHP’nin kendi oylarına, gençliğin küskün ve boşa giden oyları eklendiğinde, günümüz Türkiyesi’nde çok güzel bir toprak kayması yaratır.


DURUMUN ÖZETİ:
Artık herkes aklını başına toplayarak idam diye hukuksuzca tepinen gözü dönmüşlerin ve sokak kabadayılarının baskılarına pabuç bırakmadan, nesnel tavırlar içinde, yarınlarda herkesi utandıracak linç kampanyalarından uzak durmalıdır. Gazetecilerin de göz altına alınmaları, tutuklanmaları bu ülkede ne ilk, ne de sondur. “Nazlı Ilıcak tutuklanmış” diye sevinenler varsa, bilsinler ki çok yanlış bir yoldalar. Karşımızda görüşlerine katılmadığımız, korkunç tepki verdiğimiz gazeteciler olsa bile kimse onlara terörist ve çete reisi muamelesi yapamamalı. Yoksa yarın da başkaları “Reis” bağımlısı veya “Atatürk sevdalısı” gazetecilere aynı muameleyi reva görürler. Türkiye şayet darbeyi durdurup demokrasiyi öne çıkardığına inanmak istiyorsa, o zaman ona göre hareket etmelidir. Bu da en başta şuradan başlar: Medya ve muhalefet, bize bilinçaltı olarak verilen “AKP darbeye karşı darbe yaptı” psikolojisinden bir an önce çıkmalı, iktidarın her hamlesi -şu anda OHAL geçerli olsa da- OHAL kurallarının limitlerine çekilmelidir. Yoksa bu ülke, FETÖ darbesini AKP’nin önünü kayıtsız şartsız açmak için durdurmadı, değil mi?